চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু

  (2)

চিলনীৰ জীয়েকে দাপোনত মুখ চায়,

নিজকে সজাই, 

নিজে ভাল পাবলৈ । 

চিলনী আয়ে কয়,

চিকুন কৈ থাকিবি,

সদাগৰে ভাল পাব । 

চিলনীৰ জীয়েকেহে জানে,

লোকৰ কাৰণে সাজোতে ভাগৰ ধৰে কিমান ! 

কিনো দৰকাৰ ইমান কৰিবলৈ ?

মন গʼলে চিলনীৰ জীয়েক

চুলি মেলি যখিনী হৈ থাকিব,

আৰু মন গ'লে চিকুন হৈ

নিজকে সজাব । 

কেৱল নিজৰ কাৰণে । 

সদাগৰ নো কি?

আজি আছে কাইলৈ নাই ।

কিন্তু চিলনীৰ জীয়েক 

নিজেই নিজৰ হৈ সদায় থাকিব ।

চিলনীৰ জীয়েকে ভাবে,

সদাগৰৰ হাউলিতকৈ,

গছৰ তলেই ভাল ।

যত উশাহ আছিল, বতাহ আছিল । 

যখিনী ছোৱালী সখী আছিল ।

মানুহৰ হাবিত

কেৱল ভেকেটা ভেকেট গোন্ধ,

নিয়মৰ নামত অনিয়মৰ । 

চিলনী আইৰ হাবিৰ গোন্ধই ভাল, 

কেতিয়াবা ফুৰফুৰীয়া, কেতিয়াবা সেমেকা । 

আৰু বতাহবোৰ ?

নিয়ম নোহোৱা খেলিমেলি,

অথচ মুক্ত ।

এটা উশাহৰ দৰে । 

চিলনীৰ জীয়েকে কেতিয়াবা ভাবে,

হাবিখনেই ভাল

মতা মানুহৰ নিয়মৰ উৰ্দ্ধত,

কেৱল মুক্ত । 

কেৱল জীয়ন ।

(3)

চিলনীৰ জীয়েকে আজিকালি 

চুলি কোচা মেলি, তেল এবাটি লৈ

ৰʼদত বহি থাকে । 

মানুহ মখাই দাঁত নিকটাই হাঁহে ।

কয়, 

তাই হেনো পাগলী হ'ল ।

মাজে মাজে চিলনীৰ জীয়েকে 

বিৰবিৰাই,

আগলতি কলপাত লৰে কি চৰে,

চিলনী আই মোৰ আগতে পৰে। 

পিছে আগলতি কলপাত

লৰিবলে,

পঠালি চকুৱা নৰ মনিছে 

কল জোপাও ঘাপ মাৰি কাটিলে । 

কুন্ধচ মানহে চাত মাৰি 

তাইৰ আয়েকক মৰাৰ দিনাই ।

চিলনীৰ জীয়েকেহে জানে, 

ৰ'দ জলমলোৱা, পানী সৰকা

গছ জোপাই ঘৰ আছিল ।

যত আয়েকৰ মৰম আছিল । 

নিজাকৈ এখন ঘৰ ! 

তথাপিও নহ'ল । 

ছোৱালীৰ জানো নিজা ঘৰ থাকে ?

তেতিয়া চিলনী আইৰ ঘৰ,

এতিয়া সদাগৰৰ ঘৰ । 

তথাপি চিলনী আইৰ ঘৰ 

ঘৰ আছিল । 

তাই মানি লোৱা ঘৰ। 

শেলুৱৈ ধৰা সময়ত 

খোপনি পুতিবলৈও এখন ঘৰ লাগে,

চিলনীৰ জীয়েকৰ তাকো নাই । 

তাই ভাবে,

চিলনী আইৰ আছিল কি,

মানুহৰ পোৱালি নিজৰ কৰি লবলে । 

মানুহৰ নাই কি

মানুহক মানুহ কৰি লবলে ?

চিলনীৰ জীয়েকে কেৱল ভাবে ।

তেল এবাতি আৰু এমূৰ চুলি লৈ,

তাই কেৱল বহে । 

আয়েকৰ ঘৰখনলৈ ধিয়াই 

তাই কেৱল ভাবে । 

নিজাকৈ এখন ঘৰ তথাপিও নহ'ল ।