ভূতে পোৱা মানুহ

আখৰাৰ পৰা উভটি আহোঁতে 

সেইদিনা সিহঁত দুটা হাবিডৰাৰ মাজতে অলপ ৰৈছিল । 

অহা পূৰ্ণিমাত ভাওনা । 

ডাৱৰে ঢকা আকাশৰ তলত সি তাৰ বনৰীয়া লতাডাল চুই চাব বিচাৰিছিল । 

গেজেপনিডৰা হঠাৎ টৰ্চৰ পোহৰে চাতি ধৰিছিল।  

তাৰ বনৰীয়া লতাডালে হাতৰ জোঁৰডাল পেলাই দুপদুপাই দৌৰিছিল । 

কোনোবাই কৈছিল ৰাতি বিয়লিৰ কথা ,

টৰ্চটো থাকিলেও হাতত জোঁৰ এডাল লৈ যাবি, 

ভূত পিশাচ দূৰত থাকিব । 

ৰজাৰ ভাও লোৱা দাইৰ হাতৰ মুঠি বিৰাট টান আছিল । 

বিহলঙনীডৰাতে জোঁৰডাল লাং খাই পৰিছিল ।  

কঁকালৰ বিষত বিহলঙনী ডৰাই কেইবাদিনলৈকে 

পিঠি পোনাব পৰা নাছিল । 

সেইদিনা যখিনীজনীয়ে জাতি বাঁহজোপাৰ ওপৰলৈ কোত কোতাই উঠি গৈছিল,

তাই মাথো ট্ ট্ কৈ মানুহৰ কাৰবাৰ চাইছিল, 

বিহলঙনীডৰাৰ অৱস্থা দেখি তাই হাইৰাণ হৈছিল ।

পুৰণ বেজে বিহলঙনী লৈয়ে ভূত খেদে, 

কিন্তু সেইদিনা বিহলঙনীডৰাক কোনেও বচাব পৰা নাছিল । 

পাছদিনা ফুটকলাডৰা যখিনীৰ থুইৰে ভৰি আছিল । 

মানুহৰ কাণ্ডত যখিনীয়ে থুৱাইছিল নে কান্দিছিল

আজিকোপতি গম পোৱা নগ'ল । 

সেইদিনা সি যখিনীজনীক তাৰ মনটোৰ এফাল দি থৈ আহিছিল । 

যখিনীজনীয়ে জাতি বাঁহ জোপাত বহি এতিয়াও সেইয়াই ৰখি আছে । 

কিজানি সি উভটি আহে । 

জোঁৰডাল লৈ

সি পিছে পিছে গৈ আছিল, 

মাছৰ উজান উঠাৰ সময়ৰ কথা । 

পঁচাডাল লৈ আগে আগে দদাই । 

চপ্ চপাই দʼতে সেইদিনা মাছ খাই আছিল । 

পঁচাডাল সেইদিনা মাছৰ গাত সোমোৱা নাছিল ।

সি ধৰিবই নোৱাৰিলে,

পানী খিনি দʼতে খাই পেলাই দিয়া মাছৰ মূৰৰ তেজেৰে ৰঙা হ'ল নে আন কিহবাৰে । 

চপ্ চপা্ই মাছ খাই থকা দʼতটোৱে লৰ ধৰিছিল

মানুহৰ কাণ্ড দেখি । 

দʼতটোক সি সেইদিনা তাৰ মনৰ আৰু এফাল দি পঠাইছিল । 

দʼতৰ জোলোঙাত তাৰ মনৰ এটুকুৰা এতিয়াও আছে । 

কিজানি এদিন সি উভতাই খোজে !

কানিমুনি গধূলি পিত্ পিতাই নুফুৰিবি বুলি আইতাই সদায় কয় ।  

বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ৰাস্তাত আহিলে দোষে ধৰিব । 

কজলা দামুৰীজনী সেইদিনা গেজেপনিডৰাৰ পৰা ওলাব নোৱাৰি বেবাই আছিল । 

সিনো নোযোৱাকৈ কেনেকৈ থাকে ! 

বেতৰ কাঁইটে সেইদিনা তাক বাৰুকৈ বিন্ধিছিল ।

তেজবোৰ কেনি বৈছিল

সি আজিও নাজানিলে । 

কণামুনাকৈ সি শুধ বগা কাপোৰত গহীনাই

বেতনিডৰাৰ কাষেদি নামঘৰৰ ফালে

বুঢ়া ডাঙৰীয়াক গুচি যোৱা দেখিছিল । 

যাওঁতে বুঢ়া ডাঙৰীয়াক সি কলিজাৰ বাকী থকাকণ দি  পঠাইছিল । 

তাৰ পাছৰ পৰা,

সি জলকা লাগিছিল ।

তাৰ কেৱল ভয় লগা হৈছিল । 

ভূত পিশাচলৈ নহয়, 

মানুহলৈ। 

মানুহে কৈছিল, 

এইটোৰ গাত ভূত লাগিলে । 

তিনিমুৰীয়া হৈ কেৱল সি বহিছিল । 

কলিজাখনেই যদি নোহোৱা হ'ল,

বাকী থাকিল কি ? 

তাৰ কলিজাৰ টুকুৰাকেইটাই 

এতিয়াও বাট চাই থাকে, 

কিজানি সি উভতি আহে । 

 

(Illustration is representative and taken from an open source on Pinterest)